Pani Pułkownikowej Kuklińskiej

Niobe...współczesna Niobe

patrzę na Ciebie dziś..

Jak ocalałaś, Droga??

Patrząc na synów swych??

Dorodni,mądrzy i szlachetni..

Byli nadzieją Twą..

Dzisiaj pozostał popiół,

który bierzesz do rąk..

Wspominasz swoją miłość,

jaką darzyłaś ich..

I serce Twoje płacze

nad hańbą ludzkich żądz,

nad okrutnością losu,

nad całym światem złym..

Gdzież Bóg?? zawołasz..

Nie mam, nie mam pomocy w Nim..

Zwątpienie tak podpowie Ci..

Twarz Twoja skamieniała..

nie płyną po niej łzy.

Serce to jedna rana

Z zakrzepłym strumieniem krwi...

Dziecko wgniecione w asfalt..

Trzykrotny walca szał..

Jak to przeżyła Mama?

Struchlała z bólu i łkań..

Syn drugi gdzieś

w nieznanym kraju przepadł w noc..

gdyś chciała pobiec za nim..

nie pozwolono Ci..

Niobe,

któraś pod krzyżem

swych Synów stała dwóch..

Niech Ci Bóg dopomoże..

Znieść ciężar twoich trosk..

Modlitwą Cię wspomagam każdego dnia

i proszę..

by Aniołowie Dwaj podtrzymywali Cię..

Byś wśród rozpaczy bólu łez

Odkryła znak

że choć nie dziś...

ale pewnego dnia ..spotkasz ich


Grudzień 2009


Własnie spotkała wszystkich trzech..

W ubiegłym tygodniu zmarła

Joanna Kuklińska, żona pułkownika Kuklińskiego